A L I Z A

Over die nederlandse versie van die Steve Jobs commercial

Gezien?

Bij de wereld draait door werd de commercial van Apple genationaliseerd. Leuk hoor, niks mis mee. Welke dwarsliggers, genieen, vernieuwers heeft onze Nederlandse bodem nou eigenlijk geleverd.

Zie je majoor Bosshardt, van Gogh, Fortuyn, Shaffy, Lorentz (ik herkende ‘m meteen in het filmpje!), Cremer en nog zo wat voorbij komen. Het was maar goed dat er personen weggehaald konden worden en toegevoegd.

En gelukkig, daar was ie: Karel van het Reve.

‘Fuck off Cremers’, dacht ik, terwijl Paulien haar keuze onderbouwde.

Afleveringen later, dodelijk schaamtevolle toevoegingen gezien. Joop van de Ende.

Tuurlijk.

Maar waarom?

En ondertussen dacht ik aan Cremers en aan Karel.

Wat had die Cremer daar te zoeken? Hij? Eén boek geschreven wat stof deed opwaaien. Twee hele slappe vervolgen geschreven, beetje geschilderd, nog wat boeken en later gewoon dood gegaan.

Ow, hij is niet dood?

Enfin. Niemendal dus. Goed dat Karel er was!

Komt Jeroen Krabbe. Wil Albert Mol in de lijst. Albert Mol, lieve lezer, was een B-artiest. In alle opzichten. Maar hij lachte zo lekker en hij was homofiel. Nou, dat was in die tijd net zo stoer als de eerste neger op je feestje!

Mijn God, ik lijk Fred van de Wal wel.

Enfin, predikte Jeroen: “Hij heeft homoseksualiteit bespreekbaar gemaakt, een voorvechter, een dappere man. Werd ook regelmatig in elkaar geslagen.”

Ja? Dus? Ik droeg vroeger een bril, ook in elkaar geslagen. Hoor je mij klagen? En dat Mol dwars heeft gelegen geloof ik best, hij had ook het fysiek van een mietje, laten we eerlijk zijn. En dan die domme lach. Irritant ventje.

Vervolgens een schets van Jeroen over de daad van verzet van Albert. Op de tv bekennen dat hij homo is (of is ie dood?). Afijn, hartstikke belangrijk in die tijd maar dwars? Geniaal?

Alles tot daar aan toe, maar Jeroen haalt er ook iemand uit.

Karel.

En dan word ik moedeloos, lieve lezer. Karel gaat eruit voor de dwarsligger Albert. Weet Jeroen Krabbe GODVERDOMME wel wat mijnheer Karel van het Reve allemaal heeft gedaan? Nee, lieve lezer, dat weet Jeroen niet. En ik durf m’n kop er onder te verwedden dat JIJ het ook niet weet. Geeft dat Jeroen een vrijbrief? Nee, dat geeft wat mij betreft Jeroen gewoon recht op de kogel.

Karel leerde de mensen dénken. Karel heeft de literatuurwetenschap eigenhandig ontmaskerd, volstrekt (terecht) afgemaakt en volledig gelijk gekregen. Karel heeft de Russische Literatuur tot ons gebracht middels een meesterwerk!

Maar Albert heeft tegen zes miljoen mensen gezegd dat hij homofiel is. Vroeger noemden we dat psychose. Soit!

En het is allemaal nog niet voorbij he. De nachtmerrie duurt voort. Daags na Jeroen zit daar een trio bevoegd gezag de lijst te beoordelen en aan te vullen. Deskundigen.

Zij hebben Karel niet terug geplaatst.

En op dat soort momenten, lieve lezer, schaam ik mij voor mijn volk.

 

 

 

 

 

Het onnavolgbare leven van een blogger -1-

“De grootste kunstenaar kan niets verzinnen

dat niet vooraf al in de steen bestaat.”

 ‘Wie ben je?’

Hij keek me aan, vervaagde en ik leek terug te drijven naar de geborgenheid van mijn bed. Na drie dagen was het toch gebeurd, ik was in slaap gevallen. Ogenblikkelijk kreeg ik bezoek van hem.

Drie dagen eerder is Aliza bij me geweest, de moeder van mijn virtuele leven.

Zij, mijn bruid, Aliza mijn kind. Ook zij kwam slechts voor even, ook zij sprak slechts een zin. Ook zij verscheen na dagen waken.

‘Ieder mens bevindt zich eenzaam in zijn eigen heden’, zei ze.

Ze komen en verdwijnen weer, ze zijn er in ‘quasi sospeso’: die onwaarschijnlijke schijntoestand tussen waken en slapen waarbij je wakker schrikt omdat je vergeet te ademen. Net op die rand van bijna doodgaan staan ze aan mijn bed, spreken en schrik ik wakker. Blijf ik wakker, dagenlang.

Ze zijn nu allemaal geweest. Allemaal in eigen kwetsbare naaktheid. Gruwelijk en bloedmooi. Vergaan en vol leven. Vrouw en Man. Begin en straks het onherroepelijke Einde.

Ik kan niet verder. Vandaag stop ik met hun werken.

Jarenlang heb ik stukken geschreven op een weblog. Allang niet meer met de droom om ooit , als tastbaar bewijs van mijn existentie, op papier te komen. Daarvoor ben ik te min. Die wetenschap maakt mij eenzaam. Mensen verkeren liever met hen: zij met die opgeblazen ego’s.

Dus ik werd een opgeblazen ego. En ik werd bekend na verloop van tijd. Te bekend om zelf te dragen.

Zo verschenen ze, zes in totaal. In het begin zo duidelijk uit mijn geest, met verwrongen woorden in lelijke zinnen. Later als eigen ego’s. Vrouw en man maar gelijk aan mij. Ze schreven al snel in hun volkomen eigenheid. Mijn status werd die van een androgyne machine: uitvoeren.

Eén van hen bezocht mij in het begin van mijn genezing, nu enkele weken geleden. Zijn lippen vormden de zin dat ik schrijven moest wat hij dicteerde.

En ik schreef ooit hun woorden, één voor één tikte ik de letters. Mooie woorden in steeds mooiere zinnen, in gruwelijke stukken tot een enigma, een schitterend enigma.

Ik heb ze gemaakt, allemaal. Zij, die vruchteloze, die veinst alleen te zijn. Foeilelijke stukken schrijven maar wél prominent aanwezig en bewonderd. Een narcistische hoer. En hij, de sukkel, de ‘Ivo Niehe’ van het blog. Zelfingenomen intrigant, hoogleraar schijneruditie. Ik haat hem zoals ik mijzelf haat. Hij veroordeelt alle misdaad, zegt hij en zet de loop van een pistool op je slaap. De derde, de poëet, het zeldzaam nuchtere slachtoffer. Misschien de broer van haar, de tweede vrouw. In alles vol van hart en vol vervuilde liefde. In alles ordinair. In alles slachtoffer. De gewenste misbruikte, de gewenste gestoorde. Zij is verterende voeding voor een gifplant. Zij is een giftig serpent, gelardeerd met glimmende folie. De vijfde vraagt over het waarom, over de tijd, over de gevoelens van sensatie bij een doodslag, over het begin, of mijn einde. Hij vraagt steeds wie ik ben.

Want ik ben de onwaarschijnlijke zesde.

Maar hij heeft mij ontmaskerd. Toen ik mijn borsten beroerde keek hij toe. Toen ik mijn vingertoppen bevend over haar gebronsde zongeurende huid liet gaan en haar lippen raakte… keek hij toe en prevelde die mantra.

‘Wie ben je?’

En iedere keer als hij schreef, schreef hij als een innerlijk geweten die de vraag herhaalde.

En nu weet ik het. Weken geleden heb ik mijzelf naar mijn bed gesleept nadat ik de zon op mijn huid had gevoeld. Nadat ik buitenlucht had ingeademd. Ik stond plots buiten, als was ik uit een cocon gestapt. Ik was bang en ik was verrukt. Ik zag een oneindige blauwe hemel en de donderkoppen van het onweer trokken uit mijn hoofd. Zelfs de zon in mijn brein verbleekte bij de echte. Ik was er hopeloos aan toe. Ik was alleen en opgetogen. Blij met de verlossing, verontrust door een onafwendbaar afscheid, krankzinnig bang voor hen.

Ik waakte en ik schreef. Ik schreef ze naar een verleden wat niet bestaat. Omdat ze niet bestonden, omdat ik hen ben. Snap je?

Daar zijn ze.

Ze staan aan mijn bed.

Ze zijn zonder emotie als ze naar me toe bewegen.

Hun vingers op de cruciale plekken van mijn lichaam.

Ik voel de druk toenemen, voor even slechts…

Quasi sospeso.

Ze zijn verdwenen.

Onafhankelijk van elkaar, in een onzichtbare virtuele associatie, als bloggers.

En ik?

Ik ben een eenzaam mens.

Ik weet niet wie ik was.

Maar ik leef.

Ill: Jezzebel (Thanx!)

Groet

Dag bloggers,

Ik heb hier sinds 2005/-06 een weergaloos leuke en mooie tijd gehad. Onwaarschijnlijk mooie bijdragen gelezen, prachrige kunst gezien en ontzettende leuke reacties gelezen. Ongetwijfeld heb ik enkele mede-bloggers voor het hoofd gestoten: excuses daarvoor. Het ging, wat mij betreft, heel vaak over de inhoud en het was echt niet persoonlijk bedoeld.
Er zijn bloggers waar ik diep voor buig: voor hun discipline, voor hun geduld, voor hun voortrekkersrol in velerlei omstandigheden… maar vooral voor hun bijdragen.
Tuurlijk zie ik een groot deel van hen terug op andere blogs en veel ervan op Facebook. 
Zelf ben ik ook bezig met een ander weblog, nog helemaal in opbouw, waar ik jullie graag wil zien en lezen. Voorlopig kan je me op FB vinden, daar zal de link uiteindelijk ook te vinden zijn van de nieuwe stek.

Bedankt allemaal, het was een bijzondere tijd hier.
Doe je alles wat je doet met hart en ziel en laat de azijnpissers de kolere krijgen.

Tot straks!

Prometheus

Gedichtendagblogdag – omdat jij

die nacht
die blauwe nacht
met dat sneeuwdek op de grond
en die felle maan

dat was
toen het begon

die nacht
kwam de stilte terug
en snakte ik
naar adem

je sloeg mijn hart
enkele slagen over
je jaagde bloed
tastbaar door mijn lijf

toen nog koud
en nu
je bent met mij
een geworden

je warmte
met mij

dat was
toen het begon

die nacht
die zilverblauwe nacht
met dat sneeuwdek op de grond
en een adembenemende maan

Blogger van het decennium en ander populistisch leed

De Stichting Dutch Bloggies kon er niet omheen: Dominique Weesie is door een vakjury uitgeroepen tot Blogger van het decennium.
 
Voorpaginanieuws op de Volkskrant (http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2694/Internet-Media/article/detail/1828392/2011/01/26/Dominique-Weesie-blogger-van-het-decennium.dhtml)
 
Los van het feit dat ik me nauwelijks kan voorstellen dat de Volkskrant ook maar enige interesse in bloggen of bloggers hééft, valt het nieuws me behoorlijk rauw op ‘t dak.
 
Tegelijkertijd is het allemaal zo voorspelbaar geworden. Waarom zou je, bijvoorbeeld, Wim de Bie die titel ook geven? Kwaliteit? Wat is dat?
Volgens het persbericht gaat het over de ‘verzengende invloed van Geen Stijl (zonder meer)  én de val van Ella Vogelaar. Nou nou. Dat was me wat. En de manier waarop was ook zo eeeh koosjer.
Weesie was er niet vanavond. Had er ook geen positief woord voor over.
Dan zou ik zeggen: trek je terug Weesie.
Maar dat heeft ie niet gedaan.
 
Geheel in stijl ging Geen Stijl na de verkiezing:
[...]"met de backchannel waarop tweets en foto’s van twitteraars werden getoond, aan de haal. Reaguurders postten na een oproep van het weblog pornografisch getinte foto’s op Twitter, die op een groot scherm in de zaal werden vertoond".
 
Populisme, grote bek, onfatsoen, mensen tegen elkaar opzetten, denken aan jezelf, het is een teken van deze tijd.
 
Wil je vanavond genieten van poëzie op televisie? Eerst jezelf op Nederland 2 door het profiel van ‘straatvechter’ René Froger worstelen. Zo tegen middernacht mag je de eerste dichter aanschouwen.
En zo gaat het al jarenlang. Kwaliteit moet je zoeken. Met een loep door de spelonken van het radio- en televisieaanbod om nog iets te kunnen vinden wat er werkelijk toe doet.
 
Ik word er zo verdrietig van.
 
Neem een zaterdagmorgen in huize Prometheus.
Kinderen wakker, kijken Zapp, komt die Monique Smit met de Kids top 20 langs. En wie heeft ze bij zich? Haar broer! Jan! Of Nick en Simon! Of ander tuig uit dat verderfelijke Volendam waar nog nooit één seconde verteerbare muziek is gemaakt.
Even je toko verkopen over de ruggen van kinderen? Het mag allemaal bij de TROS én bij de Publieke Omroep
Dank je wel, TROS. Bedankt dat je m’n kinderen al op heel jonge leeftijd in de idiotie van Bekend Nederland wil sleuren.
Donderstraal toch op met je gore troep!
Ik heb met walging een paar minuten Karaoke Kids bekeken van diezelfde fascistenkliek.
Een, de naam zegt het al, karaokebar waar kinderen uit de hogere klassen van de basisschool zichzelf mogen presenteren. Wat die gasten zingen! Er wordt geneukt, gepijpt, gelikt, gevochten of we knallen iemand overhoop. Tuurlijk, bij de grootste familie van Nederland kan het allemaal. Ondertussen worden de kinderen geïnterviewd en vertellen ze hoe ze zich gaan presenteren, wat hun droom is en hoe ze zich voelen…
 
Ik krijg er een verslapte kringspier van. En die laat het toch al afweten als de TROS de ether bevuilt, maar goed.
MIJN KINDEREN KIJKEN NIET LANGER NAAR DE TROS!
 
En het is allemaal ook geaccepteerde shit.
 
Boer zoekt vrouw. U kijkt het natuurlijk niet, dat weet ik wel, maar meer dan vijf miljoen (!) landgenoten kijken naar die infantiele Yvon Jaspers met haar slachtoffers. En in de Volkskrant gaan er godverdomme mensen over in debat met elkaar!
Dan nog even de zoektocht naar de hoofdrolspeler in de volgende musicaldraak van van der Ende… Krijg je voor de zoveelste keer die Nijholt voor je kiezen. Begraven die c-acteur.
Zelfs Pauw en Witteman maken wekelijks knievallen voor de populaire waan van de dag.
 
En ik weet het wel, het mag er allemaal zijn. Maar moet het echt zo véél? Zo vaak?
Is dit het gevolg van de mening van die groep die roept dat het afgelopen moet zijn met die Linkse Hobby’s?
Ik afficheer me graag met Links Hobby’s, als het de frequentievan verschijnen maar op zou kunnen vijzelen.
 
 
 

Voor alle bloggers: weest waakzaam!

Ondertussen wachten we nog steeds op enig teken van leven van hoofdredacteur en de ombudsman.
Maar er zijn ook andere ontwikkelingen.
De één z’n dood, is d’ander z’n brood, namelijk.
Nieuwe blogger Webdeveloper heeft in twee bijdragen zijn of haar diensten aangeboden om het gehele Vkblog over te zetten naar WordPress.
Muziek in de oren van menig blogger. En daar is wat voor te zeggen.
Gekscherend heb ik in enkele reacties mijn zorgen geuit over de bijdragen van Actuality… wat moet Joshua toch een nachtmerries hebben om al die oneliners over te brengen.
Serieus: er zijn veel bloggers met véél bijdragen.
Die zien een oplossing, zoals webdeveloper die aandraagt, met graagte verschijnen.
Maar webdeveloper hult zich in schemer. Lees aub de reacties in zijn of haar reactiedraad.

Inmiddels doen OBA en BloginBlik bewonderenswaardig werk om goede alternatieven te bieden na de uitvaart van Vkblog.

En Kokopelli is heel hard aan het werk om ons blijvend te informeren over de voortgang in de gesprekken tussen Volkskrant / gebruikers (in de personen van Victor Onrust, GJB en Kokopelli zelf).
Kokopelli vraagt ons niet allemaal te vertrekken maar te blijven.
Een terechte oproep die zelfs mij heeft doen besluiten nog even actief te zijn op Vkblog.

Weest waakzaam, bloggers.
Kijk goed naar redelijke alternatieven, ondersteun hen die zich zichtbaar zorgen maken en alternatieven bieden én onderhouden/verbeteren.

Ik ondersteun dhr Waning die schrijft dat er een tijdsbeeld op de tocht staat: iets wat ik in mijn op één na laatste bijdrage onderschreef.

UPDATE:
Op 19 januari plaatste ik onderstaande reactie op de bijdrage van webdeveloper:

@Developer,
Nogmaals dank voor deze bijdrage. Fijn dat je tegemoet komt aan de kritische vragen over je achtergronden en beweegredenen.
Ik wil deze reactie gebruiken om je toe te lichten dat mijn vragen en bijdrage omtrent jouw eerdere bijdragen voornamelijk gebaseerd zijn op zaken die, oa door Jezzebel, ter sprake worden gebracht.

We moeten ervoor waken dat we ‘ons’ gedachtengoed, onze bijdragen, niet zomaar laten overdragen aan een willekeurige exploitant. Daarvoor hecht ik veel te veel waarde aan de bijdragen die ik heb geplaatst.

En jij, webdeveloper, bent uiteraard blij met zo’n kritische groep omdat je als ondernemer graag dicht bij je klanten komt te staan.

Nu je je voorstelt (ik kom nog langs voor die kop koffie) blijven er natuurlijk nog vragen, vooral inhoudelijke vragen. Maar ik volg je graag en benieuwd naar je resultaten.

---